Sos ostrygowy powstał przez przypadek w 1888 roku w prowincji Guangdong w Chinach — Lee Kum Sheung, prowadzący niewielką restaurację, zbyt długo gotował zupę z ostryg, która zgęstniała do postaci aromatycznego, gęstego sosu. Z Chin sos rozprzestrzenił się przez handlowców i migrantów do Tajlandii, Wietnamu i Kambodży, gdzie zadomowił się na dobre w lokalnej kuchni — w Tajlandii znany jest jako nam man hoi.

Współczesny sos ostrygowy, taki jak Maekrua, rzadko powstaje już z całych ostryg — to zbyt kosztowne na skalę przemysłową. Zamiast tego bazuje na ekstrakcie ostrygowym połączonym z sosem sojowym, cukrem i skrobią, która nadaje mu charakterystyczną gęstość. Smak jest słodko-słony, z delikatną, morską nutą w tle — mniej intensywny niż w wersjach robionych z pełnych ostryg, ale wystarczający, żeby budować głębię smaku w daniu.

W kuchni tajskiej sos ostrygowy to jeden z filarów dań smażonych na woku — klasyczny przykład to pad nam man hoi, gdzie mięso lub tofu smaży się z warzywami i sosem na wysokim ogniu, oraz nua pad nam man hoi, wołowina z ostrygowym w połączeniu z czosnkiem i imbirem. Sos dobrze radzi sobie też jako składnik marynat, gdzie jego słodycz i umami przenikają mięso przed smażeniem czy grillowaniem.

Zastosowanie: danie smażone na woku z dowolnym białkiem (kurczak, wołowina, tofu) i zielonymi warzywami — brokuł chiński (gai lan), bok choy czy fasolka szparagowa dobrze się z nim komponują. Sprawdzi się też jako baza marynaty czy dodatek do smażonego ryżu.