Udon zawdzięcza swój charakter przede wszystkim grubości — to najgrubszy z popularnych japońskich makaronów, wyraźnie przewyższający cieniutkie soba czy somen. Nazwa tego konkretnego produktu, „Adetsuya", znaczy po japońsku „blask, piękno", co nawiązuje do jego lekko połyskującej powierzchni po ugotowaniu.

Za teksturę odpowiada tu przede wszystkim czas. Ciasto z mąki pszennej odmiany Kitahonami, uprawianej na Hokkaido, dojrzewa długo przed uformowaniem nitek — im dłużej, tym większa jędrność i sprężystość gotowego makaronu. To odróżnia dobrze zrobione udon od tańszych wersji, gdzie proces jest skrócony, a efekt wyraźnie mniej satysfakcjonujący w ustach.

Pora roku decyduje o sposobie podania. Zimą króluje gorący, gęsty bulion na bazie dashi. Latem udon częściej ląduje na zimno albo w lżejszej, ciepłej zupie z warzywami i tempurą. W Japonii jedzenie udon głośno, z siorbaniem, to nie nietakt, tylko sposób na wychwycenie pełni aromatu i jednoczesne ostudzenie gorącego kęsa.

Sposób przygotowania: zagotuj 3,5 litra niesolonej wody, wrzuć makaron, gotuj 12 minut, mieszając od czasu do czasu. Odcedź i od razu przepłucz zimną, bieżącą wodą, żeby zatrzymać gotowanie. Zagnieć delikatnie pod strumieniem wody, usuwając nadmiar skrobi odpowiedzialnej za klejenie się nitek, potem odcedź do sucha. Latem dodatkowe kilka sekund w wodzie z lodem da jeszcze bardziej jędrną teksturę.